سفارش تبلیغ
صبا

شاعره

صفحه خانگی پارسی یار درباره

خیال نکن نباشی بدون تو می میرم

    نظر

خیال نکن

خیال نکن نباشی              بدون تو می میرم

گفته بودم عاشقم             حرفمو پس می گیرم

خیال نکن نمونی               کارم دیگه تمومه

لیلی فقط تو قصه اس         جنون دیگه کدومه

کی گفته تو نباشی           ستاره بی فروغه

بذار همه بدونن                 که عاشقی دروغه

تو برده ای می خواستی     که حرفتو بخونه

بپای تو بسوزه                 بپای تو بمونه

عروسکی می خواستی     رو طاقچتون بکاریش

وقتی بازیت تموم شد        کنج اتاق بذاریش

دیگه برای موندن               اتاق تو شلوغه

شعر از شاهکار بینش پژوهش

 


فال حافظ

    نظر

آن یار کز او خانه ما جای پری بود 

                                        سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

دل گفت فروکش کنم این شهر ببویش

                                      بیچاره ندانست که یارش سفری بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد  

                                       تا بود فلک شیوه او پرده دری بود

منظور خردمند من آن ماه که او را  

                                      با حسن ادب شیوه صاحب نظری بود

از چنگ منش اختر بد مهر بدر برد   

                                      آری چه کنم دولت دور قمری بود

عذری بنه ای دل که تو درویشی و او را    

                                     در مملکت حسن سر تاجوری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت

                                     باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین  

                                     افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را 

                                     با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

                                     از یمن دعای شب و ورد سحری بود


عجب صبری خدا دارد

    نظر

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

همان یک لحظه اول

که اول ظلم را می دیدم

جهان را با همه زیبایی و زشتی

بروی یکدگر ویرانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره مستانه را خاموش آندم

بر لب پیمانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان و لرزان دیگری پوشیده از صد جامه رنگین

زمین و آسمان را

واژگون مستانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذیرفتم

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهد نمایان

سبحه صد دانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان

هزاران لیلی نازآفرین را کو به کو

آواره و دیوانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را

پروانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

بعرش کبریائی با همه صبر خدایی

تا که می دیدم عزیز نابجائی ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد

گردش این چرخ را

وارونه بی صبرانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم مشوش عارف و عامی ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری

در این دنیای پر افسانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد

وگرنه من جای او چو بودم

یکنفس کی عادلانه سازشی

با جاهل و فرزانه می کردم

 

عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

شعر از معینی کرمانشاهی  


خنده مستانه

    نظر

با عزیزان در نیامیزد دل دیوانه ام

در میان آشنایانم ولی بیگانه ام

از سبک روحی گران آیم به طبع روزگار

از سرای اهل ماتم خنده مستانه ام

نیست در این خاکدانم آبروی شبنمی

گرچه بحر مردمی را، گوهر یکدانه ام

از چو من آزاده ای، الفت بریدن سهل نیست

می رود با چشم گریان، سیل از ویرانه ام

آفتاب آهسته بگذارد در این غمخانه پای

تا مبادا چون حباب از هم بریزد خانه ام

بار خاطر نیستم روشندلان رو چون غبار

بر بساط سبزه و گل، سایه پروانه ام

گرمی دلها بود از ناله جانسوز من

خنده گلها بود از گریه مستانه ام

هم عنانم با صبا، سرگشته سرگشته ام

هم زبانم با پری، دیوانه ام دیوانه ام

مشت خاکی چیست تا راه مرا بر بندد ای رهی

گرد از گردون برآرد همت مردانه ام